من و مي خواي كه دستات و بگيرم

براي هر نگاه تو بميرم

من و مي خواي كه آروم شه وجودت

ولي من از دروغاي تو سيرم

تو مهتاب شبام بودي ، نبودي؟

تموم قصه هام بودي، نبودي؟

تو اين دنياي بيگانه با من

تو تنها آشنام بودي ، نبودي

سرابي بود عشقت نازنينم

برو جايي كه چشمات و نبينم

دل و بستم به آفتاب دو چشمت

نگاه پر دروغت داد فريبم

ديگه عشق تو رو هرگز نمي خوام

به دنبال قدم هاتم نميام

خيال كردي هنوز قلبم اسيره؟!

رها شد مرغك روحم از اين دام

آريانا

چند روز پیش دفتر خاطرات دوران دانشگاهم و ورق می زدم و تو فکر دوستام بودم که چند وقتی میشد ازشون خبری نداشتم. چشمم به شعری افتاد که یه روز تو گردش بعد از کلاس از یه معلم خوش ذوق گرفتیم .تو یه روز قشنگ تو پارک کوهستانی کرمانشاه با شاگردای پاک و معصومش اومده بود گردش. نمی دونم اون معلم الان کجاست و چیکار می کنه اما حس قشنگی رو که اون روز به من و دوستام ( که ما هم قرار بود معلم بشیم ) القا کرد خیلی تأثیر گذار بود. امیدوارم هر کجا که هست شادمان و سالم و موفق باشد.

بی تناسب ندیدم به خاطر روز معلم این شعر رو براتون بذارم:

تو بر سیاه تخته سفیـــد می نویسی

شکوفه می تکانی ، امید می نویسی

در این کلاس کوچک که پنجره ندارد

دریچه می گشایی ، جدید می نویسی

چه نــور دلفـــروزی نوشته تو دارد

مگر برای خورشید رسید می نویسی

همیشه دوستی را به حال می کشـانی

همیشه دشمنـی را بعیــد می نویسی

تو در حلول پاییـــز بهار می سرایی

به روی سینه برف نوید می نویسی

تو عاشق خدایی که از ریــا جدایی

و بر سیاه تخـته سفــید می نویسی  خانم پیر ارشاد

به باغ سبز سادگي

به آسمان ، نسيم ، ابر

به جوشش و به تازگي

مرا ببر به اوج ها

به بام هاي سرفراز

به هر كجا كه آبي است

به بيكران پرواز

شبيه فصل كودكي !

تو را به خواب ديده ام

تو را به روشني و نور

به آفتاب ديده ام

درون قلب من يكي

تو را به نام خوانده است

به اين اميد كه انتظار

شود تمام خوانده است

آريانا