در ميان انبوه اين همه آدم؛ اين همه خوب صورت و خوب سيرت

مي كوشم تو را براي خودم حفظ كنم. همچون باغباني مراقب اين رابطه بي بديل عاشقانه ام كه خراب نشود . شاخه هايش را مرتب مي كنم ؛ رشدش را هدايت مي كنم و مواظبم تا كسي ؛ عابري ؛ مسافري ؛ خوبرويي به آن آسيب نرساند و برگي از آن نچيند.

سعي مي كنم تمام خودم را برايت رو كنم ؛ همه حرفهايم را با تو مي گويم تا هيچ نكته اي در بين ما ناگفته نماند و جاي هيچ سوءتفاهمي نباشد. ساده و بي پيرايه روحم را ؛ خود خودم را به تو مي نمايانم و نمي خواهم به سوي ديگر كسي كشيده شوي. با تمام وجودم نمي خواهم تو را از دست بدهم و براي داشتن تو - هرچند كمي خودخواهانه باشد- از هيچ كاري فروگذار نمي كنم.

آريانا

شغلت را عوض می کنی ، خانه ات را عوض می کنی ، شهرت را عوض می کنی ، رفقایت را عوض   می کنی ، اما گم شده است ، خوشبختی را گم کرده ای  و با عوض کردن این چیزها به تو بر نمی گردد.

انگار باید یکی بیاید و درون تو را آب و جارو کند ، شاید آن ته ته لا به لای هزار فکر و خیال و اندیشه و احساس جور واجور گمش کرده ای.

من کی خوشبختی را گم کرده ام ؟!

من آن را کجا جا گذاشتم که نمی یابمش ؟

شاید تو که رفتی آن را با خود بردی، شاید در میان این تنهایی سیاه که سراسر زندگی ام را پوشانده محو شده است، شاید...

همه زندگی ام را به هم ریخته ام ، جسم و روحم را لایه به لایه از هم پاشیده ام اما خوشبختی گم شده ام را نمی یابم ، نمی دانم کجاست، نمی دانم.

ماه من غصه چرا؟        

آسمان را بنگر که هنوز بعد صدها شب و روز         

مثل آن روز نخست      

  گرم آبی و پر از مهر به مامی خندد                                                     

یا زمینی را که دلش از سردی شب های خزان نه شکست ونه گرفت!             

بلکه ازعاطفه لبریز شد و

نفسی از سر امید  کشید

و در آغاز بهار دشتی ازیاس سپید زیر پاهامان ریخت

تا بگوید که هنوز پر امنیت  و احساس  خداست!

ماه من غصه چرا؟!

تو مرا داری و من هرشب و روز

آرزویم همه خوشبختی توست

ماه من دل به غم دادن و ازیاس سخن ها گفتن

کار آنهایی نیست که خدا را دارند.....

ماه من غم واندوه اگرهم روزی مثل باران بارید

یا دل شیشه ای ات از لب پنجره عشق به زمین خورد وشکست

با نگاهت به خدا چترشادی واکن

وبگوبا دل خود که خداهست خدا هست!

اوهمانی است که درتارترین لحظه ی شب راه نورانی امید نشانم می داد

اوهمانی است که هرلحظه دلش می خواهد همه زندگی ام غرق شادی باشد

ماه من!               

      غصه اگرهست بگوتا باشد! معنی خوشبختی    

                                         بودن اندوه است

این همه غصه وغم این همه شادی وشور                                 

   چه بخواهی وچه نه! میوه ی یک باغند  

       همه راباهم و با عشق بچین.....                

   ولی ازیادمبر:                 

پشت هرکوه بلند سبزه زاری است پرازیادخدا!

ودرآن باز کسی می خواند که خداهست خداهست ، چرا غصه؟!چرا؟!   

نمی دونم از کیه ولی شعر خیلی قشنگیه!