سلام یاران همیشگی

امشب بدجور هوس نوشتن کردم اما راستش نمی دونم از کجا شروع کنم. انقد کلمه و حرف بهم هجوم آوردن که نمی تونم نظمشون بدم.

یک سالی میشه که تصمیم گرفتم کمی بیشتر هوای سلامتی جسمانیم و داشته باشم. اولش با یه معده درد کوچولو شروع شد که بعد هی بدتر و بدتر شد.اونم از نتایج یه رابطه عاطفی بی سرانجام بود که متاسفانه ندانسته به جسم و روحم زیادی فشار آورده بودم.هی وزن کم کردم تا جایی که دیگه خودمم کلافه شدم.دکتر پشت دکتر ، آزمایش و دارو و سرم و... و آخرشم کار به بستری شدن کشید خلاصه انقد بهم فشار اومد که تصمیم گرفتم یه کاری واسه سلامتیم بکنم.اولش اون رابطه بیهوده ی 8 ساله رو با یه تصمیم قاطع قطع کردم.بعدش رفتم سراغ کارشناس تغذیه و بعدم نوبت رسید به ترمیم روح و اعصاب داغونم.خلاصه یک سالی طول کشید تا بالاخره کمی روبه راه شدم.تو این یکسال دیدم که با این تغییری که کردم چقد نگاه آدما بهم عوض شده بخصوص جنس مخالف! این و از ازدیاد مزاحم تلفنیام فهمیدم! ( چه کشف مهمی ! )

خلاصه اینکه دلیل تاخیرم و این اومدن های گاه به گاه و پاره پاره همین بود. درصددم یه وبلاگ جدید و کمی جدیتر راه بندازم امیدوارم کمکم کنین. ممنون از همتون که تو نبودنم نیز بهم سر زدین. سالم و سرشار از آرامش باشین.

در پناه خدایی که همین نزدیکیست.

آریانا

خیلی وقته چیزی ننوشتم.نمی دونم شاید حرفی واسه گفتن نداشتم. این روزا احساس می کنم سکوت رو بیشتر دوست دارم. از بس حرف زدن حرف زدم اما هیشکی نشنید یا شایدم شنیدن و خودشون و زدن به نشنیدن!

آه مردمانی که رودر رو برایت کف می زنند پشت سر به سایه ات تف می اندازند!

از اینان امید چه مساعدتی می توان داشت؟ دریغ و صد افسوس از این زمانه ی پر از بی اعتمادی . دریغ و هزاران دریغ....

شغلت را عوض می کنی ، خانه ات را عوض می کنی ، شهرت را عوض می کنی ، رفقایت را عوض   می کنی ، اما گم شده است ، خوشبختی را گم کرده ای  و با عوض کردن این چیزها به تو بر نمی گردد.

انگار باید یکی بیاید و درون تو را آب و جارو کند ، شاید آن ته ته لا به لای هزار فکر و خیال و اندیشه و احساس جور واجور گمش کرده ای.

من کی خوشبختی را گم کرده ام ؟!

من آن را کجا جا گذاشتم که نمی یابمش ؟

شاید تو که رفتی آن را با خود بردی، شاید در میان این تنهایی سیاه که سراسر زندگی ام را پوشانده محو شده است، شاید...

همه زندگی ام را به هم ریخته ام ، جسم و روحم را لایه به لایه از هم پاشیده ام اما خوشبختی گم شده ام را نمی یابم ، نمی دانم کجاست، نمی دانم.

واسه اینکه تو یادداشت کردن شعرا عقب نمونیم قبلش هماهنگ می کردیم مصراع اول شعرا رو من یادداشت کنم و مصراع دوم رو دوستم، بعدش تو خوابگاه با هم جور می کردیم!

البته بعضی وقتام یکی مون عقب می افتا د و شعرا  ناقص می موند.!

آئینـــه سبـــــز ساحلـم را بـردنـد

آن من ، من در مقابلــم را بـردنــد

چشمان مسافری که از اینجا رفت

با خویش دلم دلم دلــــم را بردنـد

من ماندم و یک روح مشوش در باد

با خاطـــره خیس نگاهــش در بــاد

تا صبــح تمــام پیکــرم می لــرزیــد

چون شعله نیمه جان آتش در بــاد

ببخشید اسم سراینده ها شون و  نمی دونم

زندانی باورهای خودم

زندانی باورهای تو

زندانی این همه احتیاط!

همه زندگی ام را

درون حصاری مجازی محفوظ کرده ام

و تمام دقایقم را کنترل می کنم

احساساتم را کنترل می کنم،

روابطم را کنترل می کنم،

درآمدم را کنترل می کنم،

سلامتی ام را کنترل می کنم،

حتی مهرورزی ام را کنترل می کنم

که مبادا زیاده از حد دوست بدارم!

اما می دانی

این وسط نه احتیاط تو،

نه کنترل من

نه این همه قانون و عرف و هر حصار دیگری

هیچ چیز نمی تواند اوج گرفتن های روح مرا کنترل کند!

آریانا

چند روز پیش دفتر خاطرات دوران دانشگاهم و ورق می زدم و تو فکر دوستام بودم که چند وقتی میشد ازشون خبری نداشتم. چشمم به شعری افتاد که یه روز تو گردش بعد از کلاس از یه معلم خوش ذوق گرفتیم .تو یه روز قشنگ تو پارک کوهستانی کرمانشاه با شاگردای پاک و معصومش اومده بود گردش. نمی دونم اون معلم الان کجاست و چیکار می کنه اما حس قشنگی رو که اون روز به من و دوستام ( که ما هم قرار بود معلم بشیم ) القا کرد خیلی تأثیر گذار بود. امیدوارم هر کجا که هست شادمان و سالم و موفق باشد.

بی تناسب ندیدم به خاطر روز معلم این شعر رو براتون بذارم:

تو بر سیاه تخته سفیـــد می نویسی

شکوفه می تکانی ، امید می نویسی

در این کلاس کوچک که پنجره ندارد

دریچه می گشایی ، جدید می نویسی

چه نــور دلفـــروزی نوشته تو دارد

مگر برای خورشید رسید می نویسی

همیشه دوستی را به حال می کشـانی

همیشه دشمنـی را بعیــد می نویسی

تو در حلول پاییـــز بهار می سرایی

به روی سینه برف نوید می نویسی

تو عاشق خدایی که از ریــا جدایی

و بر سیاه تخـته سفــید می نویسی  خانم پیر ارشاد