باران و چتر و شال بود و ما دوتا

جوي و دو جفت چكمه و گل بود و ما دوتا

وقتي نگاه من به تو افتاد سرنوشت

تصديق گفته هاي هگل بود و ما دوتا

روز قرار اول و ميز و سكوت و چاي

سنگيني فضاي هتل بود و ما دوتا

افتاد روي ميز ورق هاي سرنوشت

فنجان و چاي و بي بي دل بود و ما دوتا

كم كم زمانه داشت به هم مي رساندمان

در كوچه ساز و تمبك و كل بود و ما دوتا

از خواب مي پريم كه اين ماجرا فقط

يك آرزوي مانده به دل بود و ما دوتا

اين شعر رو از دفتر خاطرات يكي از دوستام برداشتم .

چون ساده بود و به دل مي نشست براي شما هم گذاشتمش اما متاسفانه نام شاعرش رو ننوشته بود.

پس با اجازه از شاعر گمنام اما خوش ذوق.....